Uğur Eskici Sadece yapamadıklarımızdan pişman oluruz.

Psikolojik Saçmalatmacalar

Yaşça benden büyük abilerimin sürekli olarak söyledikleri şey; "Uğur dışarı çık", "Uğur biraz sosyal ol", "Uğur kız arkadaşı edin" gibi gibi şeyler uzuyorda gidiyor. Aslında beni düşünerek bu cümleleri sarfettiklerini biliyorum fakat içsel nedenleri sorgulamadan bu tür teşhis koymaları çok yapmacık geliyor. Bana yapmacık gelen eleştirileri de çok rahat gözardı ediyorum. Dünyaya, olaylara ve insanlara gelişi güzel bakmaya başaran bu kişiler için hayat iyi ve dünya dönüyor. Sonuç odaklı çalışan beyinler, olumsuzluklara karşı susmayı ve adapte olmayı öğrenmiş durumdalar. Sorgulamadan ezbere yaşamayı benimsedikleri apaçık ortada. Tüm bu cümlelere rağmen yinede asosyal olmadığımı düşünüyorum. Sadece dışarıdaki dünyanın kirli yüzüne hergün tanık olmak hoşuma gitmiyor.

Günümün uyku ve zorunlu olan ihtiyaçlarına ayırdığım zaman diliminin dışındaki kalan sürenin %90'nını bilgisayar karşısında geçiriyorum. Fakat daha sakin ve huzurlu bulduğum burası, diğerleri tarafından sıkıcı bulunuyor. Elbette birçok arkadaşım var, arada dışarı içmeye ve dolaşmaya çıkıyorum, arasıra sinemaya gidiyorum falan filan fakat insanların sorumsuz ve aşırı duyarsız tavırlarına karşı olan rahatsızlığım, benim için dışarının çok çekici gelmemesine neden oluyor. Sokaklar, diğer insaları önemsemeden hayvan gibi yürüyen yaratıklarla dolu. Cinayetler, tecavüzler, kavgalar vsvsvsvs.... Kaldı ki tam anlamıyla anlaşabildiğim arkadaşım da çok azdır ve beni tam olarak anlayabilen insanla henüz tanışmak nasip olmadı. Daha doğrusu artık insanları kendime yaklaştırmamaya (düşünsel ve duygusal olarak) çalışıyorum. Dertleşme ortamında bile insanların sizin sorunlarınızla gerçekten ilgilenmedikleri, sırf yapmak zorunda olduklarını düşündükleri için cümleler kurduklarını görmemek için aptal olmak gerekiyor. Sanırım biraz da kendimi ifade etmemde bazı sorunlar var. Sonuç olarak elbette kimsenin bizim sorunlarımızla ilgilenmeleri gerekmiyor. Herşey tıpkı bizde başladığı gibi bizde bitiyor. O zaman dışarıda bu insanlarla neden vakit öldüreyim ki? Şahsen vaktimi sonu olmayan boş muhabbetlerle harcamak istemezdim.

Özellikle dişi cinsiyeti hakkında konu açıldığında ise duygusal anlamda artık anında duraksıyorum. Bu konuda çok tecrübeli olduğum söylenemez. Fakat elbette gönlümü verdiğim 1-2 kişi oldu ama bu kişiler de itinayla parçaladılar beni. Bir insanı ne kadar çok düşünürsen, o kişi seni o kadar çok dağıtıyor. Bu da bizi insanlara ilgi göstermememiz gerektiğine götürüyor. Ama bu seferde olayın mantığından çıkmış olmuyor muyuz sizcede? Bu dişi cinsiyeti nasıl bir yaratılımdır anlamış değilim fakat bu kadar egoist ve bencil bir yaratık yoktur dünyada sanırım. Caddede yanımdan geçen bayanların sohbetlerine ister istemez kulak misafiri oluyorum. Arkadaşlarımın sevgilileriyle yaşadıkları sorunları dinliyorum. Çevremdeki bayanları gözlemliyorum. Hepsinde çıkan ortak payda birsürü gereksiz sohbetler ve uğraşlar. Sevdiğim bir kızla çıkarken önümdeki 15 yılın planını yaptığımı hatırlıyorum :) Onun haberi bile yokken sevindiği birçok olayın arkasında benim ellerimin olduğunu görmemesi, benim için ayrı birer güzellik ve mutluluktu. Fakat şimdi dönüp arkama baktığımda "gerçekten değermiymiş" cümlesinden başka birşey diyemiyorum. Neden şuanda bu ruh halindeyim bilmiyorum; sanırım bunun nedeni winampta çalan Zeki Müren parçaları olsa gerek :) Şuana kadar çıktığım kızlar içerisinden 1 tanesi akıllıydı, o da beni bıraktı zaten (fazla aklı başındaydı :p ). Onun dışındakiler + tanıdığım diğer dişiler oldukça egoist ve boş düşüncelerle doluydu. Aşk gerçekten nedir? Uğraşmaya değer mi? Şahsen aşkın olduğu yerde mantığın olmayacağına inanan birisiyim. Kaldı ki bir gönül kırıklığı yaşarken yazdığım buradaki yazıda bu konudan da bahsetmiştim. Friedrich Nietzshe'nin şu sözleri gelir aklıma :

İnsanları sevdiğinizi söylüyorsunuz. Ama daha derine indiğinizde sevdiğinizin onlar olmadığını göreceksiniz. Siz bu sevginin içinizde yarattığı duyguları seviyorsunuz…

Hal durum böyleyken, bana dışarı çıkmam için gerçekten mantıklı birşeyler söyleyebilir misiniz?

Burger King’i Aşermek

Fast food kültürünün hızla yayılmasıyla birlikte, özellikle bilgisayar sektöründe yer edinen insanlarda bir göbek problemi oluşmaya başladı. Bu öyle bir göbek oluyor ki, içinden birkaç kılla harmanlanmış pamukla birlikte, göbek deliğinizden organik yastık üretebiliyorsunuz. Arkadaşlar arasındaki deyimimiz ise içinden pamuk çıkmayan göbek, göbek değildir :)

Öğle yemeklerine çıkarken aramızda geçen fix diyalog "-Eee bugün ne yiyiyoruz?" "-Ee bugün nereye gidiyoruz" tarzı sorular. Fakat 2-3 gündür oyumu burger king'den kullanmama rağmen hepsinde de reddedildim ve başka yerlere gittik. Lakin bugün aşermenin doruk noktasına ulaştım ve sonunda bıçaklanma tehlikesi yüzünden herkes kabul etmek zorunda kaldı. Tüm ince, sarışın veya kızıl saçlı, açık tenli ve ve ve tercihen renkli gözlü kızların benimle olabilirlik olasılıklarını bir kenara atıp, gidip kocaman bir hamburger ve patates kızartması aldım. Ulaştığım zevkin doruk noktasını anlatmama gerek yok :) Yapacak birşey de yok aslında arasıra böyle aşerme krizleri geliyor işte. Yakında göbeğide masanın üzerine koyacam. Hedefim ise pazar günleri kahvaltı tepsisini göbeğimin üzerinde sabit tutabilmek :) :d